Opowiadania petersburskie

Warto wiedzieć (Q&A)

Jakie opowiadania zawiera „Opowiadania petersburskie” Gogola?

Tom „Opowiadania petersburskie” Mikołaja Gogola zawiera sześć utworów: „Newski Prospekt”, „Pamiętnik szaleńca”, „Portret”, „Powóz”, „Nos” oraz „Szynel” (Płaszcz).

Czy język książki jest trudny?

To klasyka, ale napisana barwnym, satyrycznym stylem, który czyta się znakomicie.

W jakim formacie dostępna jest książka?

Wyłącznie jako e-book liczący 210 stron. Tom nie ma w ofercie wersji audio ani drukowanej.

O czym są opowiadania petersburskie Gogola?

To satyra na rosyjską biurokrację i administrację, którą Gogol poznał jako urzędnik w Petersburgu. Utwory pokazują jednostkę zmagającą się z bezduszną hierarchią.

Dla kogo są „Opowiadania petersburskie”?

Dla czytelników klasyki rosyjskiej i groteski – fanów Fiodora Dostojewskiego i Franza Kafki, którzy cenią czarny humor i absurd w duchu XIX-wiecznego Petersburga.

💡Ciekawostki:

• •Gogol miał obsesję na punkcie nosów – sam był posiadaczem długiego nosa i podobno potrafił go dotknąć czubkiem języka, co mogło zainspirować absurdalne opowiadanie „Nos”.
• •Gogol rozwinął swoje zainteresowania literackie w Petersburgu dzięki przyjaźni z Aleksandrem Puszkinem, debiutując w 1831 roku zbiorem opowiadań „Wieczory na chutorze niedaleko Dikańki”.
• •Po odkopaniu grobu Gogola znaleziono jego ciało odwrócone twarzą w dół, co dało początek spekulacjom, że pisarz został pochowany żywcem w stanie śpiączki.
• •„Szynel”, opublikowany w 1842 roku, wywarł tak ogromny wpływ na literaturę rosyjską, że przypisuje mu się słynne powiedzenie „wszyscy wyszliśmy spod płaszcza Gogola”.
• •Gogol, urodzony w 1809 roku na Ukrainie, był rosyjskim pisarzem pochodzenia ukraińskiego i zasłynął jako autor utworów o tematyce życia „małych ludzi”.

🏆Dlaczego warto przeczytać?

„Opowiadania petersburskie” to mistrzowska mieszanka groteski, czarnego humoru i przejmującej krytyki społecznej, która mimo upływu niemal dwóch wieków pozostaje zaskakująco aktualna. Są to opowieści, o których krytyk napisał, że są niby śmieszne, a w gruncie rzeczy bardzo smutne – idealna lektura dla tych, którzy cenią literaturę, która jednocześnie bawi i zmusza do refleksji nad kondycją człowieka uwięzionego w trybach bezdusznego systemu.